Zoals ik al eerder heb geschreven, heb ik een aantal schrijfboeken van PaperBlanks aangeschaft. Deze heb ik speciaal aangeschaft, om alles wat ik opschrijf, bij Macaw of één van de klanten die ik ga bedienen, later nog eens kan nakijken in het 'grote' boek. Op dit moment heb ik vier van zulke boeken, ééntje voor Macaw (paars), ééntje voor Heineken (groen) en de andere twee heb ik alvast aangeschaft voor andere, toekomstige klanten.

De iPad zal ik altijd bij me hebben, want daarmee kan ik van alles controleren, mijn mail beantwoorden, afspraken maken en het internet raadplegen. Nu ik die mooie schrijfboeken heb aangeschaft, én ook een papieren agenda van PaperBlanks, wil ik die gezamenlijk meenemen in een nieuw aan te schaffen tas. Deze moet dan wel het juiste formaat hebben, en de tas die ik nu heb is veel en veel te groot. Het formaat van de tas heb ik al in mijn gedachten, en nu moet de indeling ook goed zijn.

Nu ik in Egypte ben, lijkt het me wel erg leuk, om hier een tas aan te schaffen, die aan mijn wensen voldoet. Morgen (vrijdag) gaan we naar de oude stad, en daar ga ik sneupen naar zo'n nieuwe tas. Wordt het een bruine of een zwarte? Ik denk de eerste, maar dat gaan we morgen zien. Overigens, in het hotel hebben ze een winkeltje, waar ze ook zo'n soort tas hebben, waar ik belangstelling voor heb. Wacht even, ik ga even kijken hoeveel deze moet kosten. 

Zo, ik ben er weer. Ik heb twee bruine tassen bekeken, die er bijna hetzelfde uitzien, maar de ene had als voordeel, dat de iPad er mooi aan de buitenkant in kan. De verkoper vroeg aan mij wat mijn naam was en die zei ik dus ook. Ik vroeg hem ook wat zijn naam was, en hij heette Abdul. Nadat ik vroeg, wat de tas kost, legde hij nog extra uit, dat het natural leather was, dus een goede kwaliteit. Normaal (ahum) kost de tas 600 Egyptische ponden (75 euro), maar voor mij kostte hij slechts 550 (67,5 euro). Ik moest van Abdul zelf een prijs in gedachten nemen, en dan met hem overleggen, want we kwamen er altijd samen uit. Eerst maar eens morgen afwachten.

Inmiddels zijn we een dag later en deze jongen heeft in de Oude Stad op de Old Market de tas gekocht, die geschikt is om de schrijfboekjes, agenda en de iPad te vervoeren. Bruin en van het merk Giorgi Armani, en uiteindelijk voor de prijs van 340 Egyptische pond, een bedrag van 42,5 euro. De verkoper zei of ik de laagste prijs wilde weten en hij liet mij het bedrag van 367,5 Egyptische ponden zien. Ik in het Nederlands met Janny overleggen, en uiteindelijk zei ik, dat ik hem voor 350 wel wilde hebben. Tijdens het betalen, kon hij niet teruggeven van 400, maar ik kon wel 340 bij elkaar schrapen en daar ging hij mee akkoord. Ik heb natuurlijk veel te veel betaald, maar ik heb het gevoel een koopje te hebben gekocht. Het is een iets bredere uitvoering dan de andere twee bruine die er stonden, maar hier kunnen de spullen er volgens mij heel goed in. We gaan het in de praktijk meemaken, als ik op 1 december de tas officieel in gebruik ga nemen.

Ben benieuw hoelang deze nepperd van echt leer het gaat uithouden.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een boekje van Perry Rhodan heb uitgelezen, maar vandaag had ik er de tijd en ruimte weer voor. 

Deze keer heb ik boekje 218 - Brandpunt Twin verslonden en het was weer een echte ruimteslag met een ander, vijandig ras (de Maahks), die een steunpunt (Quinta) tussen onze melkweg en die van Andromeda met kracht wilden veroveren. Dat is de Maahks gelukkig niet gelukt, dus ik ben beniewd of de Terranen nu kunnen doorstoten naar Andromeda. 

En waarom zijn de Meesters van de Eilanden zo huiverig dat we komen? Het volgende boekje heet 'Teleporteurs opgelet!', dus daar ga ik snel mee beginnen.

Tijdens de vrijwilligersavond (door het bestuur aangeboden aan de vrijwilligers van het 2e Draitfestival voor al hun inzet) sprak ik met Anton Pieters, één van de drijvende krachten binnen de organisatie. We kwamen tijdens het gesprek op mijn weblog, waarop ik allerlei berichten schrijf, die mij bezig houden. 

Tijdens het praten over het doel en over de onderwerpen die ik daar zo'n beetje  beschrijf, moest Anton wel even lachen. Hij begon wat te goochelen met woorden en hij kwam op een titel, die ik ga gebruiken als titel van mijn weblog.

De titel van de weblog wordt dan ook met ingang van heden:

De warrige verhalen van Broek!

Een heel leuk en toepasselijk detail is, en dat wist Anton echt niet, is dat ik in de wijk Broek en daarbinnen in de Broekstraat (in Arnhem) ben geboren. Over mijn achternaam weten jullie al voldoende, dus de titel is het meer dan waard om te gaan gebruiken. Nogmaals Anton, hartstikke bedankt!

Vanmorgen stond om kwart over zeven de wekker weer, maar we zijn rondom kwart vor acht ons bedje uitgestapt. Even naar buiten kijken: Yep, de zon schijnt weer volop. We zijn gaan ontbijten en hebben even gekeken hoe het werkt met de taxi vanuit het hotel. Daarvoor moesten we bij een speciale balie verderop richting het restaurant zijn.

Eerst maar eens terug naar onze kamer en de spullen in orde maken. Rugtas mee, fles water erin, fototoestel in de tas van Janny, kaartje mee, geld in de pocket voor fooien en gaan. In de lounche hebben we eerst nog een kop koffie genomen en daarna informatie vergaard bij de taxibalie. Ik heb een heen- en terugreis geboekt en de 'manager' heeft het telefoonnummer in mijnntelefoon gezet, want die moest ik bellen als ik weer terug naar het hotel wilde.

Onze taxichauffeur was Maged en hij heeft ons netjes bij de Oude Stad afgezet. Twee euro fooi gegeven en hij zei, dat als we opgehaald wilden worden, wij specifiek naar Maged moest vragen, want dan kwam het allemaal goed. 

We gingen de Oude Stad in en werden vanaf het begin tot het eind door iedereen min of meer belaagd en tijdens het wandelen, blokkeerden ze gewoon onze weg, zodat we om hun heen moesten stappen. Where are you from? Special price? Cheap, very very cheap. Het was op dit moment erg rustig qua bezoekers, dus we hebben een kopje koffie en thee bij Mossaad gedronken. Bij het afrekenen moest ik 60 Egyptische ponden betalen, wat neerkomt op 7,5 euro, maar de volgende keer kregen we echt een discount. Ach ja, hoort er een beetje bij, dat we hier een keer zouden worden bedonderd. 

Op een gegeven moment vroeg een alleraardigste Egyptenaar (Medo) of ik even mee wilde, want hij wilde zo graag dat ik iets voor hem zou opschrijven, zodat hij dat anderen kon laten zien. Voorbeelden hingen er zat aan de muur, dus ik schrijven. Ondertussen zei hij, dat Janny er slecht in het gezicht uitzag, maar daar had hij wel een middeltje voor. Nou ja, Janny protesteren, want ze voelde zich helemaal niet slecht, en vervolgens kreeg Janny een soort zalfje ingemasseerd, maar ook daar was Janny niet van gediend. De tekst was af, ik vertaalde het voor deze vriend en sloot af met de zin, Bedankt, maar wij moeten verder, en vertrokken. 

Voor de rest hebben we allerlei standjes met allemaal dezelfde dingen bekeken. Het materiaal is niet bijzonder van kwaliteit, dus we hebben er verder ook niet veel gekocht. Oh ja, één ding wel, een nieuwe tas. Maar dat lees je in het andere verhaal nog wel.

We belden het telefoonnummer van de hoteltaxi en vroegen of Maged ons wilde komen ophalen. Kwartiertje, dan was hij er. Ondertussen hebben we wel vijf tot tien keer allerlei uitnodigingen van andere taxichauffeurs afgeslagen, die ons ook wel wilde wegbrengen. "From which hotel", vroeg er één, en toen we Sultans Garden Hotel zeiden, zei hij, maar dat is ook mijn hotel, dus stap maar in. De leipo... Nee, daar trapten we niet in. 

Even later verscheen Maged en die bracht ons weer terug naar het hotel. Daar aangekomen, betaalde ik met een briefje van 200 Egyptische ponden en hij keek moeilijk, maar kwam terug met een aantal briefjes. De rit kostte ons 110 Egyptische ponden, maar hij gaf mij 80 terug. Hey makker, er moet nog 10 bij, dus hij haalde nog een extra briefje van 10 op en excuseerde zich dat hij een foutje had gemaakt. Toch proberen ze het altijd weer, maar goed, zo is het spel.

Lekker en teveel gelunchd, en na een kop koffie zijn we weer even neergestreken op onze hotelkamer, waar Janny even moest analyseren. Op dit moment ben ik dus even aan het tikken, en ben ook een beetje aan het uitbuiken...

We hebben lekker geluierd en om zes uur had Janny haar tweede massage te pakken. Ik heb in de lobby van het hotel koffie gedronken, wat zitten chatten met Karin (uit Duitsland) en wat mail beantwoord. Ben overgestapt op witte wijn, en die smaakte me erg goed. Later nog een tweede gehaald en daar was plotseling Janny weer. 

Na het opdrinken van de wijn en fanta, zijn we gaan eten. Deze avond stond in het teken van Rusland, dus we kregen allerlei 'vreemde' gerechten voorgeschoteld, maar daar zaten wel hele lekkere bij. Weer een glas witte wijn er bij, en dat had ik beter niet kunnen doen. Na het eten zonken we in de lobby weg op die lekker stoelen, en ik was verkocht. Ik heb geslapen tegen Janny aan, en toen ik wakker werd, had ik hoofdpijn en was zo brak, dat het enige wat ik wilde, was naar de kamer en slapen. Dat hebben we ook gedaan, maar ik vond het zeker de dag erna niet leuk. De volgende keer niet zoveel wijn meer voor deze jongen. Tot morgen...

Vandaag stond in het teken van de excursie, waar we mee richting het koraal gaan. Het is een zogenaamde glasbodemboot, dus waarmee je gewoon onder de boot kan zien wat er aan rijkdommen in de Rode Zee zijn. 

We zijn lekker vroeg opgestaan en zaten al rondom kwart over acht aan het ontbijt. Je moet je echt inhouden, want anders eet je gewoon drie keer per dag warm. Vanmorgen wederom brood gegeten met worst en kaas, koffie en dat was voor mij wel voldoende. 

Na het ontbijt was het eigenlijk ook alweer tijd om ons te melden bij de receptie. Daar aangekomen bleek ook de chauffeur net binnen te zijn, die ons naar de betreffende plaats zou brengen, waar we aan boord gaan. Voordat we daar naar toegingen, reden we nog even langs een ander hotel, waar ook een aantal koppels meegingen. 

Uiteindelijk stopten we bij weer een ander hotel, liepen daar dwars doorheen en via het strand liepen we over een lange plastic blokkenponton naar de boot toe. Daarmoesten we de schoenen uittrekken, en konden we naar binnen. In het midden van de boot, waren zes grote ramen opde bodem geplaatst en we zaten er met stoeltjes omheen. We zagen daar al allerlei gekleurde vissen en wat kleine stukjes koraal. Nadat we wat meer de haven waren uitgevaren, zijn we langs adembenemende velden met koraal en bijbehorende prachtige vissen gevaren. Bovenop de boot nog wat gedronken en weer uitgestapt en via de pontonbrug naar het vervoer, die al op ons stond te wachten. 

Bij terugkomst in ons hotel even lekker wat koffie gedronken en daarna de lunch. Wat een weelde, wat een luxe. All- Inclusive heeft mijn hart gestolen, ondanks de vervelende verhalen doe je af en toe hoort. De keuze in dit hotel is reuze en oké, niet alles is lekker, maar dat heeft ook met mijn eigen smaak en voorkeuren te maken. 

Na de lunch zijn we neergestreken bij één van de vier zwembaden en ik zit deze tekst nu lekker in de zon te tikken. Janny ligt naast mij te ronken op een ligbed en ik denk dat ik zo ook even moet analyseren. Tegen een uur of half vier trok de zon weg, dus we hebben ons boeltje bij elkaar gepakt en zijn gaan koffie drinken (met een donut, die Janny toevallig zag). Daarna hebben we ons even teruggetrokken o de kamer, om even uit te rusten. 

Half acht, tijd om te gaan eten. Eerst een linzensoep met lamsgehaktballetjes, daarna een fantastische verse pasta met knoflook en tomatensaus, wat witte rijst en stukken rollade met een sausje, boontjes in tomatensaus, en als toetje wat crackers, kaas en een grote sinaasappel. Tja, dan toch weer tijd voor koffie, want die smaakt in de lounche een stuk beter dan in de eetzaal. Janny leest naast mij ( we zitten beide in een heerlijke grote zitbank) een spannend boek, ik tik nu weer wat verder. 

Er is een vent die de hele tijd ShowTime roept, want er is vanavond wat te doen in het Amfitheater. Daar zijn we ook neg even wezen kijken, en het animatieteam had één of andere wedstrijd georganiseerd waarbij uiteindelijk Italië heeft gewonnen. Er zijn wel heel veel Russen in het hotel, gezien de reacties uit het publiek.

Na de show zijn we naar onze kamer gegaan, en kwamen onderweg nog een pracht van een kakkerlak tegen. Mooi exemplaar van zo'n vijf centimeter lang. Ik heb hem in het gras gezet, zodat hij niet per ongeluk onder onze deur zou kunnen kruipen, want daar heb je alleen maar last van. Morgen gaan we naar de oude stad van Sharm el Sheikh, dus ik verheug me er al op.

Vanmorgen om half negen opgestaan, en rustig aan ons ontbijt in de zon buiten opgegeten. Wat een heerlijke temperatuur. Maar besloten dat we het rustig aan doen met het eten, anders ploffen we. Dus gewoon brood, vleeswaren, kaas en een eitje. 

Na het ontbijt zijn we het terrein gaan verkennen, en wat is het mooi hier. Bij de receptie een abonnement voor het gebruik van internet afgesloten, waardoor ik ook wat kan bloggen en reageren op mail enzo. 

Tussen de middag kregen we de reisleider op bezoek, die allerlei informatie gaf over Egypte, Sharm el Sheikh, Namaah Bay, de oude en de nieuwe markt, gewoontes en geld. We hebben bij hem twee excursies geboekt, één is een safari (doen we aankomende zaterdag) en de andere is een boottocht met een glasbodemboot (doen we morgen). 

Na deze boekingen zijn we gaan lunchen, veel rauwkost, geitenkaas en lokaal brood. We hebben daarna het strand bezocht (net even buiten onze kamer) en wat is het water helder en mooi blauw... Omgekleed en hup naar het zwembad. 

Daar kreeg Janny haar verjaardagscadeau, een aromatherapie massage, inclusief masker en sauna/stoomsessie en dat in een pakket van vier keer. Vanavond om half zeven heeft ze de eerste  keer. Ook hebben we samen nog een tijdje salsa gedanst, want dat werd bij het zwembad gedraaid. Darti en Ingmar zouden trots op ons zijn geweest.

We hebben nog wat gedronken en tegen half 7 hebben we het healthcenter opgezocht. Daar troffen we Achmet, die we eerder al op het strand tegenkwamen. Een grappige man, die ook veel humor bleek te bezitten. Janny werd onderhanden genomen en ik ben in de receptie wat gaan drinken en aan het tikken om wat blogteksten voor te bereiden. 

Rondom half negen was Janny weer terug en heeft werkelijk een fenominale massage gehad. Snel opfrissen en naar de eetzaal, vanavond is het thema Egyptisch, dus ik heb ook alleen maar Egyptische gerechten gehad. Met name de wijze waarop ze de rijst hadden klaargemaakt, was ontzettend lekker. 

Na het eten nog een bakkie koffie en via het amfitheater (waar ze aan het Egyptisch dansen waren) teruggegaan naar de hotelkamer. We zijn nu echt aan het uitbuiken, want dit soort avonden moeten we niet te vaak hebben, man o man, wat was het lekker en gewoon teveel gegeten. Morgen weer een nieuwe dag...

Vandaag is het zover, we gaan op vakantie naar Egypte. De reis naar Schiphol verliep met wat vertraging, een ongeluk bij Heerenveen, een fikse file bij Almere, waardoor we een uurtje later aankwamen dan normaal het geval zou zijn. We hadden gerekend op 1,5 uur, dus top. 

Op het vliegveld Schiphol hebben  mooi op tijd kunnen inchecken, voldoende tijd voordat we zouden gaan boarden, dus Starbucks opgezocht en lekkere chocolade en koffie gedronken. Ondanks alle berichten zijn we de reis naar Sharm el Sheikh precies op tijd begonnen, en we kwamen ook nog een kwartier eerder aan. 

Naast de heerlijke temperatuur (21 graden), viel mij het vele licht en de infrastructuur op. Dat was 20 jaar geleden wel anders. Op het vliegveld van Sharm el Sheikh een visum (20 euro) opgehaald en met de bus naar het hotel gereisd. 

Aangekomen in het  hotel ingecheckt, maar we moesten direct gaan eten. Na het diner (wat een keuze) zijn we met de taftaf naar de kamer gebracht. Vanuit de kamer zien we de rode zee tussen de palmbomen door. Woooow. 

Enneu, alles kost geld, de fooien worden behoorlijk rondgestrooid, maar het valt eigenlijk allemaal wel mee. Morgen weer een nieuwe dag.

Afgelopen zomer zijn wij op vakantie geweest in onder andere Kroatië. Naast het prachtige land, klimaat, strand en ondergaande zon is het ook een land van heel lekker lokaal eten. We stonden op een gegeven moment in een supermarkt en ik wees naar een schap en zei tegen m'n famke: dat ziet er apart uit: Fioli, zeker Italiaans. Hierop reageerde spontaan een Kroatische vrouw en die gaf aan dat het lokaal product uit Kroatië en zeker (onderstreept) niet uit Italië kwam. Is het lekker vroeg ik haar en ze zei dat het zeker erg lekker was, maar dat je het niet langer dan 12 minuten moest koken, want dan behoudt het zijn bite.

We hebben direct de Fioli meegenomen, want achterop de verpakking stonden twee recepten vermeld. Teruggekomen bij de caravan, heb ik geprobeerd om de recepten te vertalen. Eén was in ieder geval een vegetarische uitvoering en de andere een vleesvariant. Ik miste wel delen uit de tekst, die kon ik niet achterhalen, maar een plaatselijke groenteman heeft mij geholpen, dus ik had het recept helder. Samen met m'n famke de ontbrekende delen gekocht en we hebben het recept klaargemaakt. En dat smaakte heerlijk....

Aan het eind van de vakantie hebben we een viertal van die pakjes Fioli meegenomen, want we wisten, dat in Nederland er wel momenten zouden komen, waarop we dat nogmaals zouden gaan klaarmaken. Gisteren was dus zo'n moment. We hadden de familie Veenstra uitgenodigd om een hapje te komen eten, en die stonden met vier man sterk ook aan het eind van de middag paraat.

Na de koffie en een drankje (met wat versnaperingen) zijn we aan tafel gegaan en we zijn gestart met bospaddestoelensoep, gehakte walnoten (uit eigen tuin) in het bord, de soep (met verse kastanjechampignons) erop, geraspte oude kaas erover heen en smullen maar. De pan was brandschoon, toen deze weer terug naar de keuken ging.

Nu kwam dus het hoofdgerecht met de Fioli. Ik zal ingrediënten van de bijbehorende saus vertellen: Broccoli, rode ui, pancetta (gerookt spek) en keukenroom. Om je vingers bij af te likken en ik kan jullie uit betrouwbare bron vertellen, dat dit ook is gebeurd. Het was dan ook geen verrassing, dat ook deze pannen brandschoon weer naar de keuken werden gebracht.

Het toetje was een opgestijfde monchou taart, klaargemaakt met slagroom, kwark en lange vingers (gedrenkt in sterke koffie). Ook deze was in een ommezien verdwenen en we hoefden in ieder geval niets weg te gooien. Alle lof komt mijn famke toe, zij is de chefkok van vandaag en wat is ze er in geslaagd. Top top top!

Al met al een fantastische avond, goede vrienden, fantastisch eten, lekkere drankjes, cappuccinno/thee na, en na goede gesprekken is de familie Veenstra weer naar huis gegaan. Terugkijkend op deze avond: die mogen er van mij wel meer komen... thanks...

Vandaag staat een beetje in het licht van het Dance Center Omar Smids. Het is een grote dansschool in Leeuwarden en de dansschool met de grootste dansvloer in het noorden van Nederland. Daarnaast is deze dansschool naar mijn mening ook de leukste van Nederland!

Persoonlijk breng ik daar behoorlijk wat vrije tijd door. Samen met mijn wedstrijddanspartner Elske volg ik regelmatig op de woensdagavond privélessen (gegeven door Omar Smids Sr. zelf) en we blijven daarna dan op de dansschool om met Elske bepaalde figuren door te trainen, maar we blijven ook om bij diverse cursussen in te vallen, oftewel te doubleren bij een dame, die toevallig die avond geen heer ter beschikking heeft.

Naast de woensdagavond is er ook nog de zaterdagavond. Elke zaterdagavond hebben de
wedstrijddansers de mogelijkheid om gezamenlijk danslessen te krijgen van Omar Smids Sr. Daarna dansen we nog wat door tot een uur of negen, en dan start het sociale gedeelte.

We zijn na twaalf uur de deur uitgegaan en toen stond me nog een verrassing te wachten. Ten eerste zaten er om de achteruitkijkspiegels van die ronde plastic buisjes die fluoriserend licht gaven. Het resultaat van een creatieve ingeving van Lize, een van de wedstrijddansers, die vaak de gek met me aansteekt (net zoals Tessa overigens, maar die was er helaas niet vanavond). 

Onder het oog van de complete familie Veenstra heb ik buisjes verwijderd en maakte de deur open. Hup, nog een verrassing. De familie Veenstra had het voor elkaar gekregen om een hele grote ballon aan mijn stuur vast te maken, niet normaal.
Dat was een terugpak-actie, want ik had afgelopen vrijdag de ruitenwissers en tankdop van hun auto uitgezet. Nou ja, het is wel grappig, maar ik zou de familie één ding nog even willen meegeven: Wie de ouwe paalt, paalt zichzelf, zoals we bij de landmacht altijd zeiden, dus... Watch your steps...

Gisteravond had ik het me al voorgenomen, ik ga morgenvroeg heerlijk uitslapen, want het is immers mijn eerste vakantiedag... Heerlijk gevoel...

In de ochtend keek ik door mijn oogwimpers voorzichtig naar de klok. Ik voelde me op dat moment heerlijk uitgerust en het gevoel van zonder wekker wakker worden was heerlijk. De cijfers van de klok zette ik even scherp op mijn netvlies... wtf, hoezo kwart voor acht? Wat is dat nou, ik wilde zo graag uitslapen en dan  is het nog zo vroeg...

Ik draaide om en was vastbesloten om weg te zinken en pas rondom 10 uur weer wakker
te worden. Na amper 10 minuten stapte ik eruit, nou ja, wel lekker geslapen, maar slapen lukte echt niet meer. Morgen dan maar een nieuwe kans, toch? (ik denk het niet)