Vanmorgen was het heel vroeg, toen de wekker bij ons afliep. Om kwart voor zes rinkelde de wekker en we stapten uit ons bedje. Lekker wassen, opfrissen en om kwart over zes liepen we richting de receptie. Onderweg zagen we de zonsopgang, zo prachtig mooi boven de Rode Zee.

Bij de receptie aangekomen, kregen we ons ontbijtje uitgereikt en bestelden een kop koffie. Tegelijkertijd meldde de reisleider van de excursie zich bij ons, en het bleek dezelfde breedsprakige gids te zijn, die ons afgelopen dinsdag vanaf het vliegveld naar het hotel had begeleid. Even nog alles gecheckt of we de benodigde spullen bij ons hadden en gaan.

In “onze” auto (20) zat een gezin (vader, moeder, twee zonen en een vriendin) uit Apeldoorn, waarvan de vader 1,5 jaar geleden een verschrikkelijk ongeluk met een heftruck heeft gehad, waarbij hij bijna het leven had verloren. Peter is zijn naam, zijn vrouw heet Wilma. Ze hebben een bedrijf in Apeldoorn (tilor?) dat lijm levert aan diverse afnemers. Een ontzettend leuk en warm gezin, waar we het erg goed mee konden vinden.

Het eerste deel was een jeeprit naar het monument dat is genaakt naar aanleiding van de in 1996 gehouden vredesonderhandelingen. Het gezicht van Moubarak is met zwarte verf besmeurd. 

Hierna ging de jeep de woestijn in en het werd een dolle rit, waarbij er erg hard werd gereden. We stopten bij een canyon en gingen te voet verder. Het zwarte graniet, dat in keukens wordt gebruikt, was hier te vinden en is het duurste graniet van de wereld. Ook in het “zand”, wat eigenlijk allemaal steentjes zijn, zitten prachtige exemplaren, die tot edel- en halfedelstenen kunnen worden geslepen. Heeft voor de inwoners van de Sinaï (de bedoeïnen) totaal geen waarde, hier telt goud en zilver tot de exclusieve juwelen.

Na de wandeling ging het verder met de jeeo naar een bedoeïnendorpje, wat in de praktijk een aantal provisorische hokjes met palmbladeren toonde. We kregen een soort zoete mintthee, die ons erg goed smaakte. Daarna kregen we een uitleg over de bedoeïnen, over de Sinaï en het respect dat bedoeïnenvrouwen krijgen van de Egyptenaren, omdat die vrouwen 75% van hun leven slechts en alleen voor het gezin leven. We hebben twee hoofddoeken, twee kettinkjes en een pyramide van steen gekocht en gingen weer verder richting Dahaab. 

In Dahaab aangekomen waren we toe aan de kamelenrit. Dat was geweldig om te doen, het had van mij nog wel wat wilder mogen zijn. Je wordt wel rustig van zo’n rit. Het opstaan en het weer knielen van zo’n beest vergt wat extra techniek om op het zadel te blijven zitten, maar dat is goed gelukt.

Na de kamelenrit hebben we ons omgekleed in snorkeltenue en zijn de zogenaamde Blue Hole in gegaan. Het was werkelijk een prachtige ervaring, zeker ook omdat we plotseling een bijna twee meter grote zeeschildpad onder ons door kwam zwemmen, die langzamerhand naar de bodem zwom. Zoiets heb ik in mijn leven nog niet van zo dichtbij meegemaakt, fantastisch.

Na het snorkelen hebben we in Dahaabin een grote tent gegeten, maar dit stelde niet zo heel veel voor. Na het eten zijn we weer in de jeeps ingestapt en zijn we weer richting Sharm el Sheikh gereden. 

Om half acht waren we op de kamer, en daar hebben we even wat gerust. Om negen uur zijn we gaan eten, waarbij de kok lever op de plaat bakte. Tja, dat kon ik echt niet laten liggen en ik ben zelfs voor een tweede keer (kleinere portie) gegaan. Chocoladeijs na en daarna boven in het hotel koffie gedronken. De ruimte was gevuld met Russen en Engelsen, die er lustig op los dansten. Om elf uur zijn we weer naar de kamer gegaan en nu zit ik deze dag o bed weg te tikken en zet zometeen deze dag op mijn log. 

De wekker zetten we morgenvroeg niet, dus we zien wel hoelaat we morgen weer paraat zijn. No hurry, be happy!