Gisterochtend had ik een afspraak met een klant in Amersfoort. Tien minuten voordat ik er moest zijn, trok ik een kaartje uit de automaat bij de Q-Park parkeergarage "De Argonaut" en reed naar binnen.

Alle parkeerplekken, met uitzondering van een invalideplaats en een plaats waar vaag NP op de grond stond, met een witte kentekenplaat aan de wand, waren gewoon bezet. Na twee keer een rondje te hebben gemaakt, in de hoop dat iemand weg ging (niet dus), heb ik mijn auto geparkeerd op die vage NP plek. Ik wilde wel op tijd zijn voor de afspraak en het was maar voor een uurtje.

Na de afspraak liep ik terug naar de parkeergarage en ja hoor, de persoon die de auto daar waarschijnlijk altijd parkeerde, had de auto pontificaal voor die van mij gezet. Ik kon er absoluut niet uit (10 centimeter ruimte). Bij navraag aan iemand die in de parkeergarage liep bleek, dat wagen toebehoorde aan 'een directeur van één of andere organisatie, die vond dat hij recht had op die specifieke plek'. Bij deze omschrijving droop echt de afkeer van het gezicht. Maar ik kon boven de garage bij één van de recepties in de omliggende gebouwen de persoon wel vinden, aan wie de auto toebehoorde.

Na een aantal recepties te zijn afgegaan, kwam ik bij de juiste organisatie. Daar bleek, dat de 'directeur' al beneden was in de parkeergarage. Mooi, ik er naar toe. Het eerste beeld wat opdoemde, was een te forse man die met een rood vlekkerig gezicht wild stond te gebaren bij de auto's.

"Is dat uw auto"?, vroeg hij gejaagd en wees met twee handen naar mijn auto. Ik zei "Ja, maar kunt u uw auto weghalen, want ik wil graag weg". Met stoom uit zijn oren, vroeg hij hoe ik het in mijn hoofd had gehaald, om op 'zijn' parkeerplek (waar hij voor heel veel geld een abonnement voor betaalde) mijn auto te parkeren. Ik gaf hem aan, dat ik een kaartje had getrokken, en dat dit echt de enige plek was, waar ik mijn auto kon neerzetten. Hij brieste: "Jij bent echt iemand, die een auto op een invalideplek zou neerzetten". Nou, nou, dat ontkende ik en zei: "U doet wel een vreemde aanname, want dat zou ik nooit doen". Wederom gaf hij aan dat ik dat wel zou doen, en ik ontkende dat wederom.

Hij haalde zijn auto weg en ik reed rustig de parkeerhaven uit, stak de auto een paar keer heen en weer (heb ik normaal nooit, ahum) en ik zie nu nog de geërgerde blikken van dat opgefokte directeurtje.
Net voordat ik wegreed, deed ik mijn portierraam aan de passagiers-kant naar beneden en riep nog alleraardigst: "Nog bedankt meneer....", glimlachte vriendelijk en verdween richting de uitgang.

Tjonge, tjonge, wat heb ik me vermaakt om zo'n fors, rood vlekkerig directeurtje met zijn 'eigen' parkeerplaats. Wat een sukkel, get a life!