Tijdens de vrijwilligersavond (door het bestuur aangeboden aan de vrijwilligers van het 2e Draitfestival voor al hun inzet) sprak ik met Anton Pieters, één van de drijvende krachten binnen de organisatie. We kwamen tijdens het gesprek op mijn weblog, waarop ik allerlei berichten schrijf, die mij bezig houden. 

Tijdens het praten over het doel en over de onderwerpen die ik daar zo'n beetje  beschrijf, moest Anton wel even lachen. Hij begon wat te goochelen met woorden en hij kwam op een titel, die ik ga gebruiken als titel van mijn weblog.

De titel van de weblog wordt dan ook met ingang van heden:

De warrige verhalen van Broek!

Een heel leuk en toepasselijk detail is, en dat wist Anton echt niet, is dat ik in de wijk Broek en daarbinnen in de Broekstraat (in Arnhem) ben geboren. Over mijn achternaam weten jullie al voldoende, dus de titel is het meer dan waard om te gaan gebruiken. Nogmaals Anton, hartstikke bedankt!

Ik ben opgegroeid in een arbeiderswijk (Geitenkamp) van Arnhem en één van de beste herinneringen uit mijn jeugd, is dat we altijd heel erg lekker te eten hadden.
Mijn vader en moeder waren wat dat betreft lekkerbekken, en dat heb ik eigenlijk een beetje erg veel van hun overgenomen.

In een andere wijk van Arnhem, Klarendal, zit de enige echte paardenslagerij van Arnhem en omstreken. Paardenslagerij Ernste, en daar haalden we regelmatig vlees. Vroeger was paardenvlees namelijk goedkoop vlees en gezien de kosten van ons gezin (7 personen) was paardenvlees een prima oplossing.
Twee zaken zijn mij altijd bijgebleven, en dat was de waanzinnig lekkere paardenworst (tegenwoordig twee soorten: een droge en een vette (die overigens veeeeeeel lekkerder is dan de droge)) en de vette wamlappen (vlees wat onder de kin van het paard zit).

Ik ga ze nog wel eens halen, en als ik er dan ben, vraag ik steeds weer om vette wamlappen. De paardenslager trekt dan altijd een wenkbrauw omhoog en zegt elke keer weer: "Aha, een kenner!". Vette wamlappen liggen namelijk niet in de vitrine, want het is een stuk vlees waar een gelige vetlaag omheen zit. Dat verkoopt gewoon niet, klanten zien en kopen liever de magere bieflappen, en die worden in de praktijk over het algemeen erg droog. Maar als je vette wamlappen gaat bakken, dan heb je nog nooit zo lekker mals paardenvlees op je bord gehad. Het vet verdwijnt tijdens het bakken, maar het vlees blijft sappig en mals.

Aankomende zondag ga ik naar familie in de buurt van Arnhem. En ik denk dat jullie wel kunnen raden, wat ik aan ze heb gevraagd. Dat wordt de week na die zondag smikkelen en smullen voor deze jongen.